تولد: 5 مهر1336 ، آبادان  پدر: سهراب رضایی  مادر : منیژه شیرازی
 ازدست دادن پدر: در6سالگی زندگی با مادر و 4خواهر ملیحه ، تهمینه، جمیله و شهره
  تحصیلات: فارغ التحصیل رشته ماشینهای کشاورزی از دانشگاه شیراز سال 1359
 ازدواج: سال 1360 با شهین روحانیان ، چند سال زندگی در شمال ایران
  فرزندان: دو دخترمارثا، مأمن و یک پسر پیوند
  اولین دستگیری: سال 1384 درشیراز – انتقال به اوین – آزادی با وثیقه
  دستگیری دوفرزند:سال 1385 برای فعالیتهای انسان دوستانه به کودکان بی بضاعت مارثا و مأمن دستگیر و سپس آزاد شدند
  عضویت در یاران ایران: به عنوان یکی از هفت نفر هیئت مدیره ملی جامعه بهائیان ایران در سال 1385
  دستگیری مجدد:  اردیبهشت 1387 که تاکنون در زندان می باشد
  محکومیت: 20 سال بوسیله قاضی مقیسه رئیس شعبه 28 دادگاه انقلاب اسلامی
  زندان فعلی: سالن12 - بند4 - زندان رجائی شهر   بیشتر

c
b

کوچه باغ تنهایی

آواهای درونی عشق و رنج یک زندانی در قالب کلام 

 دفتر اول:از تبار نارنج       سروده های زندان اوین

    - آواز سارعاشقانه ها

    - تیر در پرتاب

    - بیشتر

 دفتر دوم : غربت   سروده های زندان رجائی شهر                  

   - تاوان - به مناسبت هفتمین سالگرد دستگیری یاران ایران icon13

   -شاخه ی زیتون

   - بیشتر

a

This article reviewed some basic info to keep in view, as well as how you can find options to order medications. Antabuse blocks an enzyme that is involved in metabolizing alcohol intake. Used as part of a treatment plan for problem drinking. Sometimes people are looking for medications to resolve sexual health problem. Below are twelve steps about "is generic viagra safe". Did somebody tell you about "where can i buy viagra online safely"? Numerous drugstores describe it as "is it safe to buy viagra online". After all, there are some of possible explanations and health care providers are ordinarily able to pinpoint your problem through psychological tests. Many patients using this generic generally do not have potentially serious side effects to Viagra. Qualified health care professional will review your information, provided remedies, including Viagra, is seemly for you.

تاوان

                                       چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد      چه نیکوتر آنکه مرغی ز قفس پریده باشد

                                       پرو بال ما بریدند و در قفس گشودند                چه رها چه بسته مرغی که پرش بریده باشد

                    " تاوان"

ندارم ناله و فریاد نگویم شعر از این بیداد

                                                       به نجوا در قفس گویم چو آوازم برفت از یاد

به دور خویش می چرخیم چو عصاران ز ناچاری

                                                             گریزی نه از این گردون نه در خواب و نه بیداری

چو مجروحی ز پا خسته دو دست و هم لبش بسته

                                                                به دام خویش بنشسته و بغضی باز بشکسته

بسی تاوان دهیم اینک به جرم عشق و هم ایمان

                                                                میان موج و هر طوفان چو مانده بر سر پیمان

بزن پارو که تا ساحل دگر راهی نمانده

                                                    اگر چه رنج دریا بر دلت غم ها نشانده

به پا خیز و نهیبی بر دو پای ناتوان زن

                                                 غبار از روی برگیر و صدا تا آسمان زن

بران مرکب از این شب های ویران

                                             صلا زن صبح را بر مام ایران

                                                                                     "اردیبهشت 94"

                                                                                        " هفتمین سالگرد "

                                                                                                  زندان رجائی شهر

شاخه ی زیتون

                                                                                انا خلقناکم للمحبته و الوداد

                                                                                       لا للضغینه و البغضإ

 

                  " شاخه ی زیتون "

تفنگت بر زمین بگذار و از من شاخه ای زیتون بگیر

منم عیسی ، محمد یا که موسی

                                   برهما و کریشنا یا که بودا

                                                            بهإالله و زرتشت

                                                                            و هر نام دگر نیکی که در خاطره همی داری

                                  مکن پاره تنم را

                             مرنجان این همه قلب و دلم را

                                                     *

به تو گفتم همه دوران

                           شما مخلوق و او خالق

                                                             شما صنع و یکی صانع

همه ابنإ یک رب اید

                               و فرزندان یک آدم

همه گل های یک باغ اید 

                                   یکی لاله یکی زنبق

                                                             یکی نرگس ، یکی نسرین

همه اجزإ یک جسم اید

                                 یکی دست و دگر دل

                                                               یکی قلب و دگر چشم

دریغ و درد و صد آه و صد افسوس

                                       که اکنون دست این تن 

                                                                     زده خنجر به چشمانش

و پر پر کرده آن نسرین و نرگس

                                       لاله و زنبق

                                                          همه گل های خوش بو را

                   مکن پاره تنم را

              مرنجان این همه قلب و دلم را

                                      *

تو را من آفریدم 

                    با همه عشق و محبت

                                                    سراسر خوبی و نیکی

و دستانی به تو دادم 

                            برای بخشش و ایثار

                                                          نوازش ها به روی کودک و پیر

و لب های سخن گویت

                           برای گفتن از مهر و محبت

                                                               به هر انسان به گیتی

و چشمانی برای دیدن سبزی، طراوت

                                                 نشاط و شادی و لبخند و راحت

ولی اکنون 

                    به دستانت تفنگی

                                                به لب هایت همه دشنام

        به جای سبزه و شادی 

                                            همه دود و همه نفرین

      و جای چشم پر خنده

                                         شراری از دل پرکین

                 مکن پاره تنم را

              مرنجان این همه قلب و دلم را

                                     *

تو را بار دگر می گویم از روی شفقت :

                                          اگر یار منی ، مخلوق و در راه منی 

                                                                      بگو از عشق و از شادی

                                                                                           و سر ده نغمه ی وحدت و آزادی

بگیر از من ستاره ، شاخه ی زیتون 

                              صلیب و آن هلال و اسم اعظم

                                                                       نشان های اهورائی

ببر از دل همه کینه و یا نفرت

                                         خصومت ، جنگ و نابودی

                      و بگذر از همه جهل و تعصب

                    به دور افکن تفنگت را

                                                                          فروردین 95

                                                                              زندان رجائی شهر

                                  

خیال باران

                                   " خیال باران " 

تو بی من رفته ای من مانده تنها              به دل جویم تو را هر روز و شب ها

مرا با یاد تو اینجا خیالی است                 در آغوشم کنون جای تو خالی است

چو تنها مانده ام بی چشم نابت              یک امشب جای ده من را به خوابت

چو طوفان خورده ای خسته ز دریا            دو چشمم بر در و بی خواب و رؤیا

گهی چون سیل بارد به دل گویم نبارد       گهی چون قحطی باران دگر اشکی نماند

گهی وصلت مرا چون خواب آید                خدایا این جدائی کی سر آید

اگرم  ز در نیائی دل و تن دگر نماند           دل من هوای کویت تنم ار چه باز ماند

به دو قطره ای مداوا تن هر گیاه لرزان        تو شدی خیال باران منم آن گیاه ویران

مکنم دگر نکوهش که سروده ام غمین است        به حباب کس نگوید چو برون همان درون است

                                                                     دی ماه 93 - زندان رجائی شهر

از جنس قلب

         

 

              " از جنس قلب"

سبزه ای از جنس قلب

               " با سرور"ی بی نظیر

                                                 می گذارم دست تو

با " سخاوت " چون قبولش کردی

                         من " سعادت " یافتم

                                       بس " سلامت " یافتم

بذر آن از جنس دوست

                تا ابد ماند چو عالم بهر اوست

صبحگاهان به آواز سروش

                    من زنم بر خود خروش

آب ده این سبزه را با چشم خویش

    پس بیفشان قطره ها با دست خویش

تا نشان یابی در او " سر زندگی"

        یا زداید از تن ما خستگی

این همه گفتم که قلبت خوش شود

     هفت سین جان تو برتر شود

                                                  فروردین 95 - زندان رجائی شهر

عکس و دیوار

 برای تولّد عزیزترینم، 

 همسر دلبندم.

 

                " عکس و دیوار"

به خود گفتم

                       بیاویزم یکی عکست به دیوار

                                                                    همین سلول سیمانی

ولی افسوس 

                        که او سخت است و چون سنگ

                                                                            به سر سختی هر که خانه آن جاست

                                                                            به دل سنگی آن که خانه از اوست

                                *            *             *

چو گفتم :

                    کمی کم کن از این سختی و دل سنگی

                                                                                  که در میلاد آن یارم

                                                                                                         بیاویزم یکی عکس از رخ او به سلولم

جوابم داد :

                   من از میلاد کم دانم

                  و یا اصلا نمی دانم

                                                ولی از یار ؟

                                                                      گمانم خوب می دانم

همان که بر نگاهت شوق می پاشد

                                         سرود عشق می خواند

                                                                             و نامش با شعف گوئی

                      همان روی دل آرامی که می بینم همیشه به نم های دو چشمت

                                   *               *              *

و اینک من نمی خواهم

                                  بیاویزم از آن دیوار و سلول

                                                                          همان عکس دل افروزت

چو پیدا کرده ام جایت

                          و می دانم

                                              که آویزان شده عکست به نمناکی چشمانم

                                                                                                              " فروردین 94 - زندان رجائی شهر "