عصیان

  "... که قسم یاد نموده ام،"

  " از ظلم احدی نگذرم..."

        "عصیان"

بیا ای باد ، ای طوفان

                       ببر از یاد این وهم گل آلوده

                                                           زمین را

                      نماند بیش از این ننگی در این عالم

                                                                 تو دریاب آسمان را

                 که گر ماند

                             لهیب آتش اش گیرد 

                                         زمین و آسمان ، هر هفت عالم را

                                *

بیا ای باد ، ای طوفان 

نکرده عاقبت کاری نسیم و راه خود را بازگشته

                                 از این جور و جفا بدحال گشته

بیا ای باد ،ای طوفان

بروب این کاغذ و دفتر

                              خیال یار دیرین ، وصل شیرین

بلغزان آن تن خود را

                           میان هر چه دیوار

                           درون هر چه زنجیر

                           به تاریکی این شب

                                        *

بیا ای باد ، ای طوفان

چو صبح آمد ، همه در خواب بودیم

نسیمت ، خواب ما را بیشتر کرد

 اسیر دست اوهامیم

                         گل و لای زمین ، بالم به گل کرد

     نوازش های تو

                        بالم نشست و پای گل کرد

                          *

تو گفتی باغ گل می روید از خاک

تو گفتی جان آدم ها شود پاک

نگه کن

           جای گل

                         ویرانی و دود

                                           و جای باغ تو

                                                              زندان چون گور

تو گفتی یا قسم ها یاد کردی

                               ز ظلم ظالمان فریاد کردی

نگفتی من نمی خواهم گذشت از ظلم یک تن؟

نگقتی تو ستون های همه عالم

                                    بلرزند و فرو ریزند در طوفان و این باد؟

نگه کن

            ظلم ها از حد گذشته

                                          نه یک تن 

                                                         فوج ها بر این نشسته

ستون ها 

               سقف بیدادی

                                    ز آه عاشقان 

                                                       بر پا نمودند

و قصر قدرت و تزویر

و فرش شادی موهوم

                              به هر جای زمین ، بر پا و بر کف

                                           *

تو گفتی ، ما شنیدیم

شنیدن های ما ایمانمان شد 

                  و آن گفتار تو باور به ما شد

تو گفتی

            ما چه دیدیم؟

                               که دیدن های ما زنجیر و بس حبس

                                                              و سهمی این چنین آخر به ما شد

نلرزان این همه ایمان و باور

شکن قصر ستم با ریح صرصر

                          نینداز آزمون ، این خلق خود را

                          گزیده در دهان انگشت خود را

                                 *

بیا ای باد ، ای طوفان

مگو دیگر مرا از یک نسیم و هر شمیمی

                       عنایت ، جود و فضل و هم شکیبی

پذیر از خیل مظلومان راهت

                                  شنو گر بنده ای ، کی کم شود جاهت؟

بیا بشنو مرا از پشت میله

چنین خوانم تو را با آب دیده

نمی خواهی که باغت محو سازی؟

نمی خواهی زمین را تیره سازی؟

نمی گویم

               ببر از یاد این وهم گل آلوده 

                                                    زمین را

نمی گویم

                بروب هر کاغذ و دفتر

                                             خیال یار دیرین ، وصل شیرین

ولی گویم

                بکن پاک از همه ظالم

                                               زمین و باغ خود را

               بروب از عالم و آدم

                                        سیاهی ، جنگ و نفرت ، حبس و نخوت

                       جور و ننگ هر ستم را

                                        *

و بعد آن یکی طوفان و بادی پر رهیب و سخت

و بعد هرم گرما

                    و تندرهای باران

و بعد روز میقات

چه زیباست این زمین و 

                               سایه سار هر درخت و 

                                                               دیدن غنچه

                         تماشای نسیم

                                                          ( 91/3/15 - بند 4 زندان رجائی شهر)