شاخه ی زیتون

                                                                                انا خلقناکم للمحبته و الوداد

                                                                                       لا للضغینه و البغضإ

 

                  " شاخه ی زیتون "

تفنگت بر زمین بگذار و از من شاخه ای زیتون بگیر

منم عیسی ، محمد یا که موسی

                                   برهما و کریشنا یا که بودا

                                                            بهإالله و زرتشت

                                                                            و هر نام دگر نیکی که در خاطره همی داری

                                  مکن پاره تنم را

                             مرنجان این همه قلب و دلم را

                                                     *

به تو گفتم همه دوران

                           شما مخلوق و او خالق

                                                             شما صنع و یکی صانع

همه ابنإ یک رب اید

                               و فرزندان یک آدم

همه گل های یک باغ اید 

                                   یکی لاله یکی زنبق

                                                             یکی نرگس ، یکی نسرین

همه اجزإ یک جسم اید

                                 یکی دست و دگر دل

                                                               یکی قلب و دگر چشم

دریغ و درد و صد آه و صد افسوس

                                       که اکنون دست این تن 

                                                                     زده خنجر به چشمانش

و پر پر کرده آن نسرین و نرگس

                                       لاله و زنبق

                                                          همه گل های خوش بو را

                   مکن پاره تنم را

              مرنجان این همه قلب و دلم را

                                      *

تو را من آفریدم 

                    با همه عشق و محبت

                                                    سراسر خوبی و نیکی

و دستانی به تو دادم 

                            برای بخشش و ایثار

                                                          نوازش ها به روی کودک و پیر

و لب های سخن گویت

                           برای گفتن از مهر و محبت

                                                               به هر انسان به گیتی

و چشمانی برای دیدن سبزی، طراوت

                                                 نشاط و شادی و لبخند و راحت

ولی اکنون 

                    به دستانت تفنگی

                                                به لب هایت همه دشنام

        به جای سبزه و شادی 

                                            همه دود و همه نفرین

      و جای چشم پر خنده

                                         شراری از دل پرکین

                 مکن پاره تنم را

              مرنجان این همه قلب و دلم را

                                     *

تو را بار دگر می گویم از روی شفقت :

                                          اگر یار منی ، مخلوق و در راه منی 

                                                                      بگو از عشق و از شادی

                                                                                           و سر ده نغمه ی وحدت و آزادی

بگیر از من ستاره ، شاخه ی زیتون 

                              صلیب و آن هلال و اسم اعظم

                                                                       نشان های اهورائی

ببر از دل همه کینه و یا نفرت

                                         خصومت ، جنگ و نابودی

                      و بگذر از همه جهل و تعصب

                    به دور افکن تفنگت را

                                                                          فروردین 95

                                                                              زندان رجائی شهر