عکس و دیوار

 برای تولّد عزیزترینم، 

 همسر دلبندم.

 

                " عکس و دیوار"

به خود گفتم

                       بیاویزم یکی عکست به دیوار

                                                                    همین سلول سیمانی

ولی افسوس 

                        که او سخت است و چون سنگ

                                                                            به سر سختی هر که خانه آن جاست

                                                                            به دل سنگی آن که خانه از اوست

                                *            *             *

چو گفتم :

                    کمی کم کن از این سختی و دل سنگی

                                                                                  که در میلاد آن یارم

                                                                                                         بیاویزم یکی عکس از رخ او به سلولم

جوابم داد :

                   من از میلاد کم دانم

                  و یا اصلا نمی دانم

                                                ولی از یار ؟

                                                                      گمانم خوب می دانم

همان که بر نگاهت شوق می پاشد

                                         سرود عشق می خواند

                                                                             و نامش با شعف گوئی

                      همان روی دل آرامی که می بینم همیشه به نم های دو چشمت

                                   *               *              *

و اینک من نمی خواهم

                                  بیاویزم از آن دیوار و سلول

                                                                          همان عکس دل افروزت

چو پیدا کرده ام جایت

                          و می دانم

                                              که آویزان شده عکست به نمناکی چشمانم

                                                                                                              " فروردین 94 - زندان رجائی شهر "